مأتي
26بهمن
1385
پچ
پچی با خفتگان گمنام
بیش از دو دهه است
که در بهمن ماه احساسی آمیخته به افسوس، غرور و دلتنگی مرا
احاطه میکند. در بهمن ماه بود که بهمن انقلاب به سوی کاخ
نیاوران شتابی تازه گرفت و خداوندان قدرت را در کام خود
بلعید.
امید به هستی بهتر،
که سالها در دل این خاک و بوم کاشته بودند در بهمن ماه جوانه
زد و نوید فردای بهتری را می داد. ولی در ترکمن صحرا این
امید به زودی به یاس و ناامیدی مبدل شد. در جنگ اول و دوم
ترکمن صحرا انسانهای زیادی هستی خویش را قربانی باورخویش
کردند، باوری که سعادت انسانی،انسانگرائی، پاکدلی ودل سوزی
آذین اصلی آن بود.
این روزها مرا به
یاد روزگار سپری شده ای می اندازد، که گره محکمی با جوانی
ام دارد. یادها و خاطره ها با تمامی تلخی ها و شیرنی هایش
جزئی از هستیم شده است. انبوهی از خفتگان هنوز لباس عروس
و دامادی به تن نکرده بودند، فرزندی را در آغوش گرم خویش
نفشرده بودند و یا قصه ای به نوادگان خویش نه گفته بودند
که روزگار، راه جدائی را پیش روی آنان گذاشت.گر چه در راه
طی شده خطاها، لغزشها، کم دانشی ها و کم تجربگیها در هم
آمیخته بود ولی مرا ترسی نیست که گویم:
......
ما خطاهامان را معترف ایم
به مکافات خطاهاست که اکنون این سان سرگردان ایم
در زمان هایی مجهول
به دیاری همه هول
به فضایی همه بیم
وزن زنجیر کمرهامان را می شکند
زخم های تن مان خون می بارد
و چنان باری ازخفت مان بر دوش است
که نه اشکی بر چشم توانیم آورد از شرم
و نه آهی بر لب از بیم ...
نگرانی تان از چیست؟
ما خطاهامان را معترف ایم
و به جبران خطاهامان می کوشیم ."1
یقین دارم که شما
در این پچ پچه مرا همراه هستید و خود نیز نظارگر پوست انداختن
دنیای امروز. از پچ پچه ام مرنج که قصد پیمان شکنی در خیال
نیست ای خفته در خاک صحرا. مرا با آمال و آروزهای انسان
دوستانه ات،شهامت و فداکاریت، صداقت و مهربانیت میثاقیست
ابدی.ای خفته در خاک صحرا دل تنگ مباش که دیریست میخکی بر
خاکت نگذاشتم. دل تنگی مکن ای از دیده برفته ولی هرگز از
یاد نروی.دل تنگ مباش ای خفته در خاک صحرا، مرا با تو میثاق
دیداری است. مرا آروزی بوییدن خاکت.
مجموعه آثار :دفتریکم:شعرها 1323-1378 :
احمد شاملو ص :855-856
