گورگن
28بهمن1385
یوسف
دیبایی موسیقدان با استعداد ترکمن
یوسف دیبایی یکی
از موسیقی دان های بنام خلق ترکمن است که در سال 1335 در
گنبد کاوس بدنیا آمد. وی از ده سالگی به موسیقی علاقمند
می شود. در باره چگونگی تولد این احساس ظریف در مصاحبه با
"یاپراق" می گوید که «موقعی که با مادرم به دیدار
دایی ها یه کومش دپه می رفتم در آنجا پسر بچه ای را می دیدم
که ساز دهنی می زد، صدایش مرا مجذوب می کرد. پیش خود گفتم
آیا من هم می توانم بزنم؟ آن موقع من نتوانستم ساز دهنی
بزنم چون دم وبازدم لازم داشت که من مهارت آن را نداشتم.
به هر صورت با علاقه ای که من به موسیقی داشتم پای آهنگ
های ـ یحیی عرب خزائی که در همسایگی ما زندگی می کردـ سنتور
را فرا گرفتم و در سن سیزده سالگی به همراه او در عروسی
ها برنامه اجرا می کردیم. سنتور مرا قانع نکرد، در نتیجه
شروع به آموختن آکاردئون کردم. آکاردئون نسبت به سنتور ساز
کاملی بود، پرده پنهانی هم داشت که دمل می گویند. آن زمان
با برادرم احمد دیبایی که دف می زد انواع رینگ های آذری
را اجرا می کردیم. کم کم علاقه من به آهنگ های آذری بیشتر
شد. آن زمان دررادیو گرگان فقط آقای جمالی بود که ترانه
های ترکمنی را با آهنگ های آذری و استانبولی اجرا می کرد.
ولی به پرده های ترکمنی وارد نمی شد.
در ایام سریازی هم قره نی را آموختم. بعد از آن با آقای
آنه بردی وجدانی، احمد دییایی و یکی از بچه های کرد که جاز
می زد یک گروه تشکیل دادیم.
بعد از انقلاب گرایش به آهنگ های ترکمنی بیشتر شد. احمد
جلو تر از من کمانچه را آموخت. قلیچ انوری هم مرا در آموختن
کمانچه تشویق کرد. به این ترتیب کمانچه را فرا گرفتم. کمانچه
را از آنه بردی وجدانی که قبلا ویلون می زد آموختم. آن دوره
به موسیقی سنتی ترکمن ارزش و احترام خاص قائل بودند. به
همراه گل محمد و بایلی تکه و دو سال هم کنار خلیفه نظرلی
محجوبی و بعد از آن به همراه اراز محمد شیر محمدلی و دکتر
مجید تکه و همچنیین تاج محمد محمدزاده به اجرای برنامه پرداختم،
دوتار را از دکتر مجید تکه فرا گرفتم. نواختن دوتار را قبل
از قیجاق باید فرا گرفت. آموزش قیجاق بعد از آن آسان می
شود. بعد ها گروه انسامبل تشکیل دادیم.»
از این حرف های یوسف
دییابی بروشنی به استعداد گسترده او می توان پی برد. او
براحتی انواع گوناگون آلات موسیقی را هنرمندانه می نوازد
و از این طریق به سهم خود در گسترش و پویایی موسیقی ترکمنی
نقش بسزایی ایفا کرده است. توانایی او در نواختن آلات موسیقی
مدرن به او این امکان را داده است که برخی از آهنگ های کلاسیک
ترکمنی را با ارگ و گیتار اجرا نماید. این گونه ابتکارات
در جلب توجه و علاقمندی نسل جوان ترکمن به موسیقی ترکمنی
کارساز بوده است. موسیقی ترکمن برای ادامه حیات ورشد خود
طبعا به چنین ابتکاراتی توسط موسیقدان های ترکمن مثل یوسف
و دیگران نیاز دارد. ما به این استادان موسیقی خسته نباشید
می گوییم و آرزوی کامیابی برایشان داربم.
