ا.سالاري
26بهمن
1385
دومین
پرزیدنت جمهوری ترکمنستان انتخاب شد
بعد از فوت ساپارمئراد
نیازوف رئیس جمهور مادام العمر ترکمنستان، که ظاهرا به دنبال
ناراحتی های قلبی ایشان بوقوع پیوست، مجلس ترکمنستان و شورای
مصلحت خلق، 6 نفر را که جملگی به حزب نیازوف تعلق داشتند
کاندیدای رئیس جمهوری می نماید. قرار بر این بوده است که
این کاندیداها بر اساس یک رای گیری عمومی به رقابت با یکدیگر
پرداخته و یکی از آنان به ریاست جمهوری انتخاب گردد.
بردی محمد اف که در دوره نیازوف، نزدیکترین کارگزار ایشان
بود و بعد از برگزیده شدن به ریاست وزارت بهداری، عنوان
معاونت ایشان را نیز داشته است، بنا به تحلیل کارشناسان
سیاسی، حتی بدون برگزاری انتخابات تشریفاتی نیز جای نیازوف
را پر می کرد.
این انتخابات که با کنترل کامل دستگاه حکومتی دست نخورده
سابق برگزار گردید، توانست با ساکت کردن کاندیداهای اپوزوسیون
این جمهوری، به نتایج دلخواه دسترسی بنماید. بر اساس خبرگزاری
دولتی این کشور، 89 درصد مردم ترکمنستان به ریاست جمهوری
دکتر قربانقلی بردی محمداف رای داده اند.
ظاهرا این انتخابات که برای اولین بار در طول تاریخ 85 ساله
جمهوری ترکمنستان برگزار گردید، نقطه عطفی تاریخی تلقی می
گردد و مقامات هم که از حضور گسترده مردم به وجد آمده اند،
بدون در نظر گرفتن این فاکتور مهم دموکراسی، که " این
مردم هستند که کاندیداهای خود را برگزیده و به رقابت دعوت
می کنند و نه مقامات حاکم" بر شیپور تبلیغات و عوامفریبی
دمیده و تلاش می نمایند تا به این انتخابات چهره قانونی
بدهند. او.اس.اس.او و دیگر ارگانهای مربوطه اروپای متحد
تاکنون رضایت خود را از این انتخابات نشان نداده اند.
حضور نخست وزیر روسیه میخائیل فرادکوف و بویزه شرکت مدیر
عامل گاز دولتی( گاز پروم) در مراسم تشریفات ریاست جمهوری
بردی محمد اف از نگاه ناظران بین المللی معنای ویژه ای دارد.
روسیه که کنترل انرزی گازی را برای بسیاری از کشورهای اروپایی
و بعضی جمهوری های فقیر تازه مستقل، چون اوکراین و ملداوی
دارد، برای بالانس کردن صادرات گازی خود و کنترل بیشتر بر
بازار گاز شدیدا به گاز ارزان ترکمنستان نیاز دارد. چین
کمونیست هم که تشنه گاز و نفت این منطقه می باشد، مطلقا
بیکار ننشسته و تلاش می نماید تا خط لوله ای از تولیدات
دریای خزر را در مسیر دلخواه خود هدایت بنماید.
اکنون دهها سال
است که علیرغم داشتن منابع سرشار گازی و نفتی در جمهوری
ترکمنستان، سطح درآمد ملی بسیار نازل و وضعیت معیشتی مردم
نیز بسیار پائین می باشد، طوری که تا چند سال قبل، به برکت
غارتگری های مسکو، حتی آمپول های یکبار مصرف در این کشور
یافت نمی شده است. علاوه بر بهداشت و اکونومی، مناسبات اجتماعی
نیز مطلقا در جهت بهبودی نبوده و نابهنجاری های اجتماعی
چون اعتیاد و فحشا و بازارهای سیاه تجاری و حتی خرید و فروش
مواد مخدر و....حیات زندگی مردم را تهدید می نماید.
در بیشتر جمهوری های دیکتاتور زده بعد از دوران کمونیسم،
فساد مالی بیداد می نماید و مقامات حاکم با تبانی و اختلاس
و فساد مالی، نفس مردم را بریده اند. این دیکتاتورها که
برای تامین منافع خود به قدرت هایی مانند روسیه نیازمندند،
بسان دست نشاندگان کشورهای نواستعمار عمل می نمایند.
مردم این جمهوری ها موقعی می توانند به نوا وآزادی واستطاعت
های مالی دستیابی پیدا نمایند که:
سرنوشت خود را خود انتخاب بنمایند و کاندیداهای مورد قبول
خود را که واقعا حامی منافع آنان است به کرسی های قدرت بفرستند،در
غیر اینصورت، این دیکتاتورها و دزدان مال مردم هستند که
به هر شکلی، حتی از طریق راه انداختن انتخابات گسترده بر
گرده آنان نشسته و به چپاول خواهند
پرداخت.
